قایق گمشده در دریایم

دور از ساحل تو تنهایم

به دل آینه ام جلوه ببخش

روز و شب را پری زیبایم!

پرتو ماه نگاهت شده است

روشنی بخش همه،شبهایم

زندگانی مرا شمس تویی

 بی  تو چون نی - نی مولانایم

حافظ کل غزلهای منی

شعر چشمان تو را نیمایم

خنده ات اوج بهشتم، هرچند-

هست در قعر جهنم جایم

بارها خواستم، آدم نشدم

سعی بیهوده نکن  حوایم

       ( بهمن)

.......................................................

تا آسمان نبود مجا ل شها ب ها

در ازدحام زشت گروه نقاب ها

 هرگوشه رنگ مرگ که بر شهر ریخته

هر خانه در سکوت زبیم عتاب ها

باید که شب به ظلمت خود فخر می فروخت

تا آنکه آشکار شود آفتاب ها

جوشید با دو تیغه کسی پیش آمد و

درهم شکست سلسله ی این حبابها

اما به روی تابش او چشم بسته بود

چشمان شب پرست به زور شراب ها

از قاب های تار گرفته جماعتی

پرسید کیست آنکه نخواهد سراب ها

اینجا به حکم عشق کسی دل نمی دهد

اینجاکه عنکبوت تنیده به قاب ها

مردانه گامهاش، شب وسوی نخلها

بخشید دردهای همیشه به آب ها

سجاده بیقرارکه این سبز سرخ کیست

الکن شد آسمان و زمین از جواب ها

یکباره فصل سبز، سرآسیمه سرخ شد

سجاده پر زقطره ی خون سحاب ها

         ( ندا )

.................................

چگونه شرح دهم غربت نگاه تو را

شبانه های تو را ،سینه ی پر آه تو را

سکوت و بغض فروخفته ات عجیب نبود

شبی که ابر جسارت گرفت ماه تو را

بعید نیست رطب های اشک بار دهد

که نخل کوفه شنیده هماره آه تو را

هنوز گوش به زنگ طنین گام تو است

همیشه چشم نهاده همیشه راه تو را

فرشته ای ست به دنبال زمزم اشکت

کبوتری که گرفته سراغ چاه تو را

تو شور تازه به شعرم اگر نبخشی آه!

چگونه شرح دهم غربت نگاه تو را

             (  بهمن)

.......................................................

^{دخترم  بارانه  http://baraneh81.blogfa.com}