(آخرین سطر گریه)

                 (۱)

                 پلک نمی گشایی

                 شب

                 همچنان شب است

                           (۲)

                 خانه ام تاریک است

                 چلچراغ تبسم توکجاست؟

                           (۳ )

                 دیده بپوشان قفس را

                 باغ

                 پرازچهچه قناری هاست

                           (۴)

                 درپای همیشه بهارم

                              به خاک بسپارید

                  آخرین وصیت پرنده

                   این بود.

                           (بهمن)

   ....................................................

                                   (ندا)

..................................................................................................

            وبلاک بارانه   http://baraneh81.blogfa.com

 ...................................................................................................

روزگارا! كار ما را سخت مشكل مي كني

آنچه ما را هست توي كله باطل مي كني

چون عروسي مي كني خود را نمايان ابتدا

تا كه ما را كم كمك از خويش غافل مي كني

يك دو روزي از عسل شيرين نگشته اين دهان

فوري اندر كام ما زهر هلاهل مي كني

سهم هر كس را بطور واقعي كي مي دهي؟

گرچه در ظاهر خودت را شكل عادل مي كني

نيم بسمل مي گذاري آدم با فضل را

عيش را بر آدم بي عرضه كامل مي كني

گشته اند از لطف تو ديوانگان هر جا ولو

عاقلان بيشماري در سلاسل مي كني

تا مگر فرصت بيابد حقه باز پركلك

آب را از ابتداي چشمه اش گل مي كني

روز و شب از نرخ بالا در شكايت مردمان

آخر از آزار خلق آيا چه حاصل مي كني

تا كه مي خواهد كمي ارزان شود جنس گران

بين مردم شايعات تازه اي ول مي كني

بين ما و اسكناس سبز ديواري بلند

مثل ديوار بلند چين تو حايل مي كني

قول هاي عده اي آدم حسابي را چرا

اندكي تا قسمتی هم شأن پشكل مي كني

رسم ديرين تو كي از ياد ما خواهد رود

هر كه را باشد هنر خون بيش در دل مي كني

                 (  بهمن) 

............................................................

لی لی بپر به خانه ی سوم کنار من

اینجا عروسک است وکنارش سه تار من

بردار این سه تار وبزن تاکه کم شود

یک ذره ازشمار غم بیشمار من

اسباب بازی ام گل میخک برای تو

لبخند آشتی همه داروندار من

یک مشت یاس مانده بجاازگذشته ها

درکوچه های کودکی روزگار من

دلخوش به کاسه ای گلی وقرص نان گرم-

بودیم وشکراین همه هرلحظه کار من

اماشکسته کاسه ونان هم که خشک شد

برباد رفته است همه اعتبار من

امروزهم دوباره به یاد گذشته ها

آمد نشست خاطره باحال زار من

لی لی دوباره می پرم ازخانه ی یکم

شاید هنوز هستی ودر انتظار من

در خانه های بعد عروسک گذاشتم

پیش عروسک است هنوز آن سه تار من

                    (ندا)

 ........................................

  دهم تير تولدبارانه ست

 وبهترين فرصت براي نوشتن بعضي از شعرهايي كه براش گفتم

دلخسته شد ازقفس كه درآن تنهاست

آماده براي آمدن در دنياست 

مانند پدر لجوج و بي حوصله است!!

سالي كه نكوست از بهارش پيداست

     ................................

شده عطر تو در باغم فراگير

زمستان من افتاده به تأخير

طلوعت ثبت شد بر دفتر دل

دوشنبه،ساعت هجده،ده تير

    ..................................

شميم دلنواز گلشني تو

همه شب مثل مهتاب مني تو

دلم آشوب درياهاست، وقتي ـ

به ابرويت گره مي افكني تو

   ...................................

 ياد تو مي افتم

 وقتي دلم تنهاست

 يعني كه بارانه

 خوشحالي باباست

       .....

 در خواب من هر شب

 چون گل شكوفايي

 من از تو مي پرسم

  پس كي تو مي آيي؟

     .....

  اما تو پلكت را                                                   

  آهسته مي بندي                                            

     باچهره اي شاداب                                             

    بسيار مي خندي                                           

   .....                                            

  من مي پرم از خواب

   تو رفته اي اما        

 يكبار ديگر باز      

  من مي شوم تنها

                                                                   (بهمن)                                                            

   ..............................

                  خيالي تر

يك جفت چشم، نقطه خيال تر از من است

از عشق در دلش،نه كه خالي تر از من است

من حدس مي زنم كه دلش سنگ آسياست

او حدس مي زند كه سفالي تراز من است

ديشب حساب عاشقيش افتضاح بود

اصلا دروغ گفته كه عالي تر از من است

هرچند من شبيه ترين غربتم به شب

دلخوش شده به اينكه مثالي تر از من است

او اعتقاد دارد با اين همه غرور

در پيشگاه عشق هلالي تر از من است

با آنكه با كوير، نگاهش  برابر  است

حس مي كند هميشه شمالي تر از من است

خب ،نوبت تو شد كه تمامش كني بيا

شد نوبت كسي كه خيالي تر از من است !

                   (ندا)

 توی پیوندهاي ما به وبلاك    بارانه     هم سری بزنید