(آخرین سطر گریه)

    "بي گناهتر"

    مثل توام ولي به خدا بي گناه تر

    با اينهمه دچار سرشتي تباه تر

   مثل مني مذاب وكمي بعد سرد سرد

   اين هم نشان حادثه هايي سياه تر

   از فاصله چطورنگوييم گرچه هست ،

   اين فاصله زچيدن گندم ،گناه تر !

   تا كي من وتوپشت به خورشيدمي كنيم

    تاكي شويم پيش همه روسياه تر؟

    امانه،اين نهايت مانيست شك نكن-

     اين راكه هست يك نفرازماه،ماه تر

     يك شب نگاهمان كندوبعدناگهان

     بردردهاي ماشود از ما گواه تر

    يا اينكه راهمان بدهد زير چتر خود

    وقتي نبيند از من وتو بي پناه تر

    وقتي تمام فاصله ها آب شد،شود

    وضع من وتو هم پس از آن روبراه تر!

                      (ندا)

.....................................................

            "  اندوه"

  يك روز مي گذشت كه به خانه ي همسر آمده بود.

 روي تكه اي حصير،دستانش خسته از گردش دستاس.غباري از اندوه دوري پدر بر جانش،

  كه امروزش نديده بود.اما مادر به دیدارش آمده بوداز سايه ي طوبي،

  مثل هر مادري كه به رسم،به ديدار دختر نو عروسش مي آيدتامهياي زندگي اش سازد.

  روياها چه شيرينندوچه كوتاه!

  دستاس را به حركت در آورد.اگر شويش نرفته بود تا عطش نخلهارا بنشاند،

  تاول دستانش مجالي براي آرامش مي يافت.

   عطر فرشته وقرآن،ناگهان فضاي خانه را آكند.كسي به كوبه ي در مي زد.

  با كاسه اي از شير.

                                          (بهمن)

گاهی وقتها بایدتلنگری بخوریم تابه یاد بیاریم که چقدرعاشقیم و ازچرندیاتی

که گهگاه خودمون رومجبور می کنیم که بهشون فکر کنیم جدا بشیم واین

همون حس بودن یالذت بردن ازچیزایی هست که داریم وگاهی فراموششون

می کنیم.

این ماه،از نظر ادبی ماه پر کاری بود که از عصر شعر مینودشت شروع شد

شاعرای استان اومده بودن شعرای قشنگی شنیدیم

یه صبح شعر هم رفتیم گرگان(که من وبهمن نشاطی مرخصی گرفته بودیم)

اونجا مریم رزاقی رو هم دیدیم مهمونشون حمید رضا شکار سری بود.

یه عصر شعر طنز (در حلقه ی رندان)گرگان برگزار شدکه یه جلسه ی نیمه

خصوصی بود ناصر فیض با کتاب املت دسته دارش .مهدی رسولی با کتاب

آنقدر طوفانیم که ...وچندشاعر دیگه از تهران اومده بودن ما هم حسابی

ذوقیدیم .

واما بشنوید از گنبدکاوس که کاری کردکارستان!

۱۰خرداد یه عصروشب شعر در گنبدداشتیم با کلی مهمون عزیز

علیرضا بدیع،حسن موسوی،عباس کرخی،مرتضی آخرتی و...از نیشابور

اومده بودن.هادی خورشاهیان از تهران،محمدعلی رضازاده هم از بابلسر

اومده بود از همه ی شهرهای استان هم مهمون ویژه داشتیم .مختاررنجيده.صديقي

مسلم فدایی،احمد کریم زاده،جلیلی وحمیدرضامیرزایی .مزيدي .حيدريان وبهمن!هم بودن.

واقعا شعرهای نابی شنیدیم وحظ کردیم

البته واقعیت اینه که تواین جمعها اصلا مهم نیست که حتما شعر ناب

بشنوی یا بخونی!یه چیزایی مهمتره .که همونا زنده نگهت میداره وبهت

ارزش بودن می ده این که دیدارها تازه می شه وبه امید یک دیدار دیگه

می ره تا چند سال بعدکه کی وکجا...

بارانه هم که عضو ثابت انجمن ها شده وبچه ها به شیطنت هاش عادت

کردن.

خداکنه هیچ وقت لحظه های ناب رو از دست ندیم وهمبشه به حس بودن

ببالیم.

                         (ندا جلالی)

               شمع توام  !

              شمع تو!

              خواهی بگیرانم

              خواهی بمیرانم!

               (بهمن)

                                  (۱)

                       اتفاقی نیست

                        اگر هنوز

                         این دل بی سامان

                         کوه کوه

                         تیشه بزاید.

                         فرهاد ترین هم که باشی

                         شیرین تو 

                             خسروانه می آید.

                           ( ۲)

                      خانه

                       لبریز

                            عطر نفس هایت

                        چه حاجت

                           به گواهی

                               در و دیوار.

                           ( ۳)

                       نه کوه

                       نه موج

                             نه حتی ساحل آرام

                       شانه های تو

                                این بار....

                             (ندا)

 ( آدرس شعر های قبلی ما د ر پرشین بلاگ):

      http://satregerye.persianblog.com   

 هنوز از پچ پچ همسایه میلرزد دلم تامیرسی بردر

  تمام کوچه می داند گزیدم من تورا از عالمی بهتر

  تمام خاطرات تلخ و شیرینت به نام من گره خوردست

  بخواهی زود خواهم شد از این پس من برایت آدمی دیگر

  هنوز از التهاب اینکه مانند گذشته دیر خواهی کرد

  پر از تشویش خاطر می شود اینبار هم  این خانه سر تا سر

  چه بوی غربتی پیچیده اینجا آن طرف بر جا لباسی هم

  کت و پیراهنت چشمک زنان کرده دل ما را هوایی تر

  تمام اخم و تخمت یک طرف .آن سو دلی شیدا و بی پرواست

 که می خواهد مرا هر لحظه بیش از پیش چون ققنوس خاکستر

  صدای زنگ در می آید آری سایه ای از پشت در پیداست

  نگفتم تنگ خواهد شد دلش؟ هر جا رود می آید آخر سر

                                                           (ندا)

                     می خواهم از شادی قدم بر ابر بگذارم

   دور از تو بانوی شب دلتنگی و گریه

   ابری ترینی هستم و یکریز می بارم

        دریای خشم آگین شوی یا صخره ای آرام

        فرقی ندارد_چو ن همیشه_دوستت دارم

          مشکل به دست آوردمت ای خوب باور کن

        هرگز مباد ازعشقت آسان دست بر دارم

       خواب مرا هم با حضورت می کنی زیبا

      لبریزم از شادی تو وقتی که بیدارم

          در این زمستان دستهای سرد خود را٬ ها!

      لختی به دست گرم تو بگذار بسپارم

     از عطر لبخند تو باغ من شکوفا شد

          حتی _ بهارم!_ بی تو از گل نیز بیزارم

        حس می کنم ناگاه بر درگاهت آن لحظه

           بارانه ی کوچک که می آید به دیدارم.

                                                            (بهمن)